Νευροχειρουργός ή Ορθοπαιδικός;

Το τελευταίο που έχει σημασία είναι αν ο γιατρός που θα συμβουλευτείτε για το πρόβλημα σας στη Σπονδυλική Στήλη είναι Νευροχειρουργός ή Ορθοπαιδικός. Η αγορά είναι γεμάτη από Ορθοπαιδικούς που δεν έχουν την παραμικρή εμπειρία στη Σπονδυλική Στήλη αλλά ασχολούνται ενεργά με αυτή. Επίσης η εκπαίδευση του Νευροχειρουργού σπάνια δίνει βάρος στην Χειρουργική της Σπονδυλικής Στήλης η οποία μαλιστα πολλές φορές υποτιμάται (με καταστροφικά συνήθως αποτελέσματα). 

Η εξέλιξη των τεχνικών και των εμφυτευμάτων καθώς και η πολυπλοκότητα των παθήσεων σε συνδυσμό με τις υψηλές απαιτήσεις σε ασφάλεια και σε ποιότητα απαιτούν ιδιαίτερη εκπαίδευση. Η εκπαίδευση αυτή δεν είναι καθόλου δεδομένη κατά τον χρόνο ειδικότητας τόσο της νευροχειρουργικής όσο και της ορθοπαιδικής.

Η εκπαίδευση του Ορθοπαιδικού είναι συνήθως προσανατολισμένη στην χειρουργική παθήσεων άκρων (χέρι - πόδι), η οποία έχει πλήθος περιστατικών, πλούσιο παθολογικό και χειρουργικό κομμάτι και συνήθως χειρουργικές τεχνικές με χαμηλή καμπύλη εκμάθησης και χωρίς επιπλοκές. Αντίθετα η Χειρουργική Σπονδυλικής Στήλης έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις, πολλές τεχνικές γνώσεις και χειρουργικές τεχνικές με μεγάλη καμπύλη εκμάθησης με αναπόφευκτες επιπλοκές. Για ευνόητους λόγους ολοένα και λιγότεροι Ορθοπαιδικοί ασχολούνται με την χειρουργική της Σπονδυλικης Στήλης.

Η εκπαίδευση του Νευροχειρουργού αντιθετα είναι προσανατολισμένη σε επεμβάσεις μεγαλης βαρύτητας και πολλαπλών επιπλοκών όπως είναι η Χειρουργική Εγκεφάλου. Αυτό καθιστά τον Νευροχειρουργό θεωρητικά πιο έτοιμο ιατρό για εκπαιδευση σε ένα πεδίο με παρόμοιο βαθμό  δυσκολίας (αλλά με σημαντικά μικρότερη θνησιμότητα και επιπλοκές σε σχέση με την χειρουργική εγκεφάλου), όπως είναι η Χειρουργική Σπονδυλικης Στήλης.  Όλο και περισσότεροι Νευροχειρουργοί αντιλαμβανόμενοι τον όγκο εργασίας που προσφέρει η παθολογία της Σπονδυλικής Στήλης ασχολούνται ενεργά με αυτή. 

Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι καλά διότι η εκπαίδευση είναι ελλιπής και όταν έρθει η ώρα της αυτοκριτικής λίγοι είναι αυτοί που θα αποδεχτούν ότι χρειάζονται περαιτέρω εκπαίδευση (υπό-εξειδίκευση). 

Το παρόν και μέλλον της Σπονδυλικής Στήλης φαντάζει ιδανικό όταν Νευροχειρουργοί είναι σε θέση να εφαρμόσουν εξειδικευμένους Ορθοπαιδικούς κανόνες Χειρουργικής Σπονδυλικής Στήλης και να υπάρχει ένα ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης (κατά την διάρκεια και μετά την ειδικότητα) σε εξειδικευμένα Νευρό-Ορθοπαιδικά κέντρα που ασχολούνται αποκλειστικά με προβλήματα παθολογικά και χειρουργικά Σπονδυλικής Στήλης.

Ο χειρουργός της σπονδυλικής στήλης στην ουσία πρέπει να πληρεί βασικά κριτήρια και να αποδεικνύει ότι έχει εκπαιδευτεί σε αυτά:

  • Άριστη γνώση της ανατομίας και της εμβιομηχανικής της σπονδυλικής στήλης
  • Άριστη γνώση της χειρουργικής παθολογίας και ανατομόπαθολογίας της σπονδυλικής στήλης
  • Καλή κλινική κατάρτιση και εμπειρία στην κλινική εκτίμηση των παθήσεων της σπονδυλικής στήλης. Πολύ σημαντική η ερμηνεία νευρολογικών ευρημάτων  όπως και η γνώση παθήσεων της τριάδας Σπονδυλική Στήλη - ισχίο - ιερολαγόνιος άρθρωση (κλινική διαφορόδιάγνωση)
  • Εμπειρία και γνώση κλασσικών και νέων τεχνικών τόσο στον διαγνωστικό όσο και στον χειρουργικό τομέα των παθήσεων της σπονδυλικής στήλης.
  • Μεγάλο φάσμα θεραπευτικών τεχνικών (χειρουργικών και συντηρητικών) ώστε να επιλέγει την καταλληλότερη θεραπεία για τον ασθενή. Δεν πρέπει να προσαρμόζουμε την πάθηση στην θεραπεία αλλά την θεραπεία στην πάθηση.
  • Να έχει πρόσβαση σε εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας και να είναι σε θέση να ερμηνεύει προσωπικά τις εξετάσεις των ασθενών
  • Απόκτηση εμπειρίας και χειρουργικής εξάσκησης σε εξειδικευμένα κέντρα (τμήματα σπονδυλικής στήλης)

Σήμερα ο ασθενής έχει την δυνατότητα να αποφεύγει ιατρούς που ασχολούνται αποσπασματικά με την χειρουργική της σπονδυλικής στήλης και να επιλέγει ιατρούς ειδικούς στον τομέα, που μετά από μία πολύ καλή εκπαίδευση και εργασία σε αναγνωρισμένα κέντρα χειρουργικών παθήσεων της σπονδυλικής στήλης έχουν αφοσιωθεί και ασχολούνται αποκλειστικά με το αντικείμενο αυτό.

Επομένως η ερώτηση Νευροχειρουργός ή Ορθοπαιδικός είναι άστοχη. Η σωστή απάντηση είναι Ιατρός - Χειρουργός Σπονδυλικής Στήλης ο οποίος θα ασχοληθεί και με την παθολογία αλλά και με την χειρουργική της Σπονδυλικής Στήλης. 

 

 

 

Ο φόβος του χειρουργείου

Γιατί ο ασθενής φοβάται την χειρουργική επέμβαση στη Σπονδυλική Στήλη;

Το πλείστον των ασθενών που επισκέπτονται το ιατρείο ενός χειρουργού ζουν με τον φόβο και την σκέψη ‘‘μην τυχόν μου συσταθεί χειρουργείο’’ ή καταφεύγει αμέσως στην προτροπή  ‘‘γιατρέ δώσε μου μία λύση για το πρόβλημα μου αλλά μην μου μιλήσεις για χειρουργείο’’. Συνήθως πρόκειται για ασθενείς που έχουν δοκιμάσει μακρά συντηρητική αγωγή χωρίς αποτέλεσμα.

Ο χειρουργός πρέπει και θέλει να  είναι αρεστός στον ασθενή αλλά δεν προσαρμόζει και δεν περιορίζει τις γνώσεις και την εκπαίδευση του ούτως ώστε να ικανοποίήσει τον ασθενή. Ο γιατρός οφείλει να δώσει μια οριστική λύση όσο δυσάρεστη κι αν ακούγεται για τον ασθενή. Αν ο χειρουργός φοβάται να προτείνει (όταν αυτό είναι φυσικά απαραίτητο) μια μικρή ή μεγάλη χειρουργική επέμβαση τότε ο ασθενής φεύγει από το ιατρείο με οδηγίες υποθεραπείας παρόμοιες με αυτές που ακολουθούσε μέχρι εχθές και τελικά με την προσδοκία ότι ‘‘κάτι μπορεί να γίνει’’. Επίσης ο ιδιώτης ιατρός πρέπει να προτείνει μια ολοκληρωμένη χειρουργική θεραπεία και όχι μία μερική θεραπεία προσαρμοσμένη στις οικονομικές δυνατότητες του ασθενούς.

Ο τρόμος του χειρουργείου από πλευράς του ασθενούς είναι φυσιολογικός σε όλο τον κόσμο με σημαντικές όμως διαφορές μεταξύ διαφορετικής κουλτούρας ανθρώπων. Είναι όμως δικαιολογημένη αυτή η αντίδραση; Γιατί δεν δέχεται ο άρρωστος τη χειρουργική θεραπεία στη Σπονδυλική Στήλη με την ίδια ευκολία που δέχεται χειρουργική επέμβαση π.χ. στο χέρι. Γιατί ένα κάταγμα σπονδύλου λόγου χάρη δεν χρειάζεται άμεση χειρουργική θεραπεία (και αυτό δυστυχώς υποστηρίζεται από ιατρούς) όπως χρειάζεται ένα κάταγμα ισχίου; Γιατί ο ασθενής αποδέχεται την οποιαδήποτε συντηρητική θεραπεία με φάρμακα, φυσικοθεραπεία, ζώνες , μηχανήματα, αλοιφές, βελονισμούς, μαγικά βότανα, ομοιοπαθητική, χειροπρακτική ή ακόμα μαύρη μαγεία, βασκανεία κτλ; Γιατί επιλέγει να ταλαιπωρείται επιμένοντας σε αποδεδειγμένα όχι αποτελεσματικές συντηρητικές θεραπείες και δεν αποφασίζει την ριζική αλλά αποτελεσματική λύση της χειρουργικής θεραπείας, όταν αυτή είναι απαραίτητη και έχει απόλυτη ένδειξη;

Ο ασθενής φοβάται το ενδεχόμενο της αποτυχίας. Πρώτη ευθύνη σε αυτό έχουν οι ίδιοι οι ιατροί - χειρουργοί (λάθος ενδείξεις, λάθος διάγνωση, τρομοκρατία του ασθενούς ότι κινδυνεύει με άμεση παράλυση, ανεπαρκής εκπαίδευση).  Η χειρουργική θεραπεία εξαρτάται απόλυτα από τις γνώσεις, την εμπειρία και την δεξιότητα ενός ατόμου, του χειρουργού, που την εφαρμόζει και τα αποτελέσματα της είναι κατά κανόνα, άμεσα και μη αναστρέψιμα. Το ποσοστό αποτυχίας ή μη ικανοποίησης του ασθενούς είναι μικρό και ισχύει για ολές τις χειρουργικές ειδικότητες και δεν είναι διαφορετικό για την χειρουργική Σπονδυλικής Στήλης. Εφόσον βέβαια η επέμβαση πραγματοποιείται μετά από σωστή διάγνωση, με την κατάλληλη ένδειξη και από σωστά καταρτισμένη και εκπαιδευμένη για το αντικείμενο χειρουργική ομάδα.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο η αρχική αποδοχή της ιδέας της χειρουργικής θεραπείας και στη συνέχεια η αλλαγή γνώμης του αρρώστου μετά από συμβουλές άλλων. Συνήθως πρόκειται για  συγγενείς, φίλους, γνωστούς, γείτονες, τoν περιπτερά της γειτονιάς κτλ , αρκετά συχνά από άτομα με ιατρικές γνώσεις με ή χωρίς  εμπειρία ή έπαφη με το συγκεκριμένο αντικείμενο (αλλά επειδή ερωτόνται πρέπει οπωσδήποτε να απανήσουν κάτι).  

Άτομα με ιατρικές γνώσεις που είναι συνήθως εναντίων των χειρουργικών επεμβάσεων είναι κατά τεκμήριο ιατροί μη χειρουργικών ειδικοτήτων (νευρολόγοι, παθολόγοι, ενδοκρινολόγοι, ογκολόγοι κτλ) οι οποίοι από την φύση της εξειδίκευσής του είναι εθισμένοι και επικεντρωμένοι στην συντηρητική θεραπεία ακόμα και στις πιο ακραίες μορφές της και επιμένουν σε αυτή μέχρι τελικού σταδίου. Το ίδιο συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό και από ιατρούς χειρουργικών ειδικοτήτων οι οποίοι είτε δεν εξασκούν χειρουργική  λόγω επαγγελματικών συνθηκών είτε εξασκούν επιλεγμένη χειρουργική (σε πολύ απλά και συνήθως χωρίς ένδειξη περιστατικά). 

Η νοοτροπία που υπάρχει είναι φαίνεται πως είναι ‘‘οι παραπομπές προς χειρουργείο να γίνονται μόνο όταν από την πάθηση ''διακυβεύεται η νευρολογική και πολλές φορές σωματική ακεραιότητα, μερικές φορές και η ζωή’’ και εν πάσει περιπτώση ‘‘όσο είναι δυνατή η αποφυγή οποιασδήποτε χειρουργικής επέμβασης ας περιορίζεται η ιατρική σε συντηρητικά έστω και μη΄αποδοτικά πλαίσια’’. Αυτή είναι η λογική και είναι λογικό να είναι η νοοτροπία των ασθενών. Δεν επιτρέπεται όμως η νοοτροπία αυτή να έχει υιοθετηθεί από ένα μεγάλο μέρος της ιατρικής κοινότητας ιδιαίτερα όταν αποβαίενει εις βάρος των ασθενών οπότε καταστρατηγείται το μέγιστο ‘‘ωφελέειν ή μη βλάπτειν’’ του Ιπποκράτη. 

Σε όλες τις περιπτώσεις λέγεται αυτό που δεν πρέπει να κάνει ο ασθενής αλλά συνήθως δεν ακούγεται και καμμιά σύσταση για το τί πρέπει πραγματικά να κάνει ο ασθενής. Η μέγιστη των συστάσεων είναι ‘‘μάθε να ζεις με τον πόνο σου’’ ή ακόμα χειρότερο και αυτό συστήνεται από ανεκαπίδευτους και ευθυνόφοβους χειρουργούς ‘‘έλα να σε χειρουργήσω ότσν θα μείνεις παράλυτος’’.

Ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα είναι η παραπληροφόρηση ασθενών και συγγενών σε ό,τι αφορά τις θεραπευτικές τους επιλογές. Έτσι αναζητούν και πιστευούν ''επιστήμονες'' που παρουσιάζουν συνήθως σε περιοδικά gossip, διάφορες συσκευές οι οποίες τα θεραπεύουν όλα,  μαγικές ενέσεις που μπορούν να σηκώσουν ανάπηρους, η χρήση laser , ρομπότ που χειρουργούν μόνα τους , μασέρ που σε κάνουν πάλι περδίκι στο πι και φι, θαυματουργές αλοιφές και κρέμες, το μαγικό ‘’gel’’ που υποκαθιστά την σπονδυλοδεσία κτλ.  Εδώ φυσικά υπάρχει και η απορία γιατί και πως επιτρέπεται να κυκλοφορούν ανεξέλεγχτα τέτοιου είδους διαφημίσεις ή να προβάλονται ιατροί ή μη ιατροί που υπόσχονται χωρίς υπερβολή θαυματουργές και πρωτοποριακές θεραπείες που για κάποιο μυστικό λόγο δεν περιγράφονται πουθενά. Εδώ υπάρχει σημαντική ευθύνη της επιστημονικής κοινότητας και του ιατρικού συλλόγου.

Η εξειδίκευση και η γνωστική εμπειρία σε συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο επίσης έχει ιδιαίτερη σημασία.  Εδώ και λίγα χρόνια αρχίζει και εδραιώνεται μία νέα εξειδίκευση που είναι η χειρουργική της σπονδυλικής στήλης που εξασκείται και από τις δύο προαναφερθείσες ειδικότητες. Προς το παρόν η χειρουργική της σπονδυλικής στήλης δεν αποτελεί ξεχωριστή και ανεξάρτητη ιατρική ειδικότητα αν και σε κάποιες ανεπτυγμένες χώρες γίνονται ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση. 

Στην χώρα μας υπάρχουν αρκετοί χειρουργοί που ασχολούνται με την χειρουργική της σπονδυλικής στήλης αλλά ελάχιστοι έχουν εξειδικευθεί ιδιαίτερα σε αυτήν.

Υπάρχει επίσης ο φόβος της αναισθησίας. Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι οι μοντέρνες μέθοδοι αναισθησίας προσφέρουν απόλυτη ασφάλεια στον ασθενή και ουδεμία σχέση έχουν με παλιότερες μεθόδους νάρκωσης. Η νάρκωση γινόταν εμπειρικά πριν πολλά χρονια και με την χρήση αιθέρα ενώ σήμερα έχει εξελιχθεί σε προηγμένη ειδικότητα με την βοήθεια της οποίας έχουν επιτευχθεί τα μεγαλύτερα άλματα της μοντέρνας χειρουργικής.

Το συνολικό κόστος της χειρουργικής επέμβασης είναι επίσης ένας σημαντικός παράγοντας της απόφασης του ασθενούς αλλά και του συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος του. Η συντηρητική θεραπεία με φάρμακα, φυσικοθεραπείες, αναλγητικές ενέσεις κτλ τελικά μπορεί να έχουν συνολικά ένα μεγαλύτερο κόστος  εφόσον το πρόβλημα διαιωνίζεται και υπάρχει εμμονή και επιμονή σε συντηρητικές μεθόδους που δεν μπορούν να λύσουν ριζικά το πρόβλημα του ασθενούς. Επίσης η απόφαση για επιλογή ιατρού δεν πρέπει να γίνεται με βάση το κόστος όταν αυτό συνήθως γίνεται για διαφορετικού τύπου επεμβάσεις. Η σπονδυλοδεσία π.χ δεν είναι ένα χειρουργείο ίδιο για όλους, υπάρχουνε πολλές διαφορετικού τύπου τεχνικές σπονδυλοδεσίας και με χρήση πολλών διαφορετικών υλικών ανάλογα το πρόβλημα και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Η απόφαση για ολοκληρωμένη χειρουργική θεραπεία δεν πρέπει να προσαρμόζεται στις οικονομικές δυνατότητες του ασθενούς αλλά να δίνεται πάντα η μέγιστη δυνατή λύση. Ημίμετρα και μη αποτελεσματικές θεραπείες έχουν τελικά πολλαπλάσιο κόστος και δεν λύνουν αλλά μάλλον επειδινώνουν το πρόβλημα. 

Η ηλικία επίσης του ασθενούς μπορεί να επηρεάσει την όποια απόφαση για χειρουργική παρέμβαση. Ακούγεται πολύ συχνα στο ιατρείο ότι ‘’είναι μικρος ή πολύ μεγαλος για επέμβαση’’.  Ο ασθενής υποβάλεται σε χειρουργική επέμβαση στη Σπονδυλική Στήλη όταν το χρειάζεται και δεν υφίσταται το κριτήριο της ηλικίας (με ελαχιστότατες εξαιρέσεις).

 

Πότε πρέπει να χειρουργηθώ;

Πού και πότε σταματάει αλήθεια η συντηρητική αγωγή και υπάρχει ένδειξη για χειρουργική αντιμετώπιση στη Σπονδυλική Στήλη; 

Ποιος έχει την ευθύνη να ''ανακοινώσει'' στον ασθενή ότι χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση για να λύσει το πρόβλημα του;

Γιατί ο ασθενής πιστευεί ότι αν παέι στον Νευροχειρουργό θα του προτείνει αμέσως επέμβαση και γιατί αυτό υποστηρίζεται και από μέρος της ιατρικής κοινότητας (κυρίως παθολογικού τομέα).

Είνα αλήθεια ότι υπάρχει ένας ''μύθος'' γύρω από την Χειρουργική της Σπονδυλικής Στήλης. Ακόμα και καλά καταρτισμένοι σε άλλες ειδικότητες ιατροί θεωρούν τον τομέα αυτό ταμπού και προτρέπουν τους ασθενείς που τους συμβουλέυονται να μην προτιμήσουν χειρουργική λύση αλλά να μάθουν να ζουν με το πρόβλημα τους (δηλαδή με τον πόνο τους) ή να εξαντλησουν τα περιθώρια μέχρι να εγκατασταθεί νευρολογική αδυναμία. Αυτό είναι απαράδεκτο και δείχνει άγνοια και προχειρότητα στην αντιμετώπιση που πραγματικά επιθυμεί ο ασθενής.

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι όπως και το υπόλοιπο σώμα μας γερνάει και εκφυλίζεται, το ίδιο (και ίσως ακόμα ταχύτερα) συμβαίνει με την  Σπονδυλικής μας Στήλη. Έτσι το μυικό μας σύστημα αδυνατίζει, οι σύνδεσμοι χαλαρώνουν, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι αφυδατώνονται και χάνουν την λειτουργία τους, οι σπόνδυλοι χάνουν την πλαστικότητα και πυκνότητα τους και πολύ συχνά σπάζουν.

Όπως ένα ισχίο σπάει λόγω οστεοπόρωσης και χρήζει άμεσης χειρουργικής αντιμετώπισης, το ίδιο συμβαινει και με τον σπόνδυλο ο οποίος για τον ίδιο λόγο μπορεί να υποστεί κάταγμα και να χρειάζεται άμεσα επέμβαση. Γιατί όμως ο ασθενής (ακόμα και με την συμβουλή ιατρού) δεν αποδέχεται την ιδέα της επέμβασης σε ένα κάταγμα σπονδύλου με την ίδια ευκολία που θα δεχτει και την επέμβαση για ένα κάταγμα στο ισχίο;

Συνήθως τα περιστατικά με πρόβλημα στη Σπονδυλική Στήλη αναζητούν λύση σε γραφεία παθολόγων, νευρολόγων, ρευματολόγων ή ακομά και νευροχειρουργων/ορθοπαιδικών που μόνο επιφανειακή σχέση έχουν με την κατανόηση της εμβιομηχανικής και παθολογίας της Σπονδυλικής Στήλης. Στο βωμό της αμοιβής της επίσκεψης οι ασθενείς μπορεί να αναλώνονται σε ποικίλες θεραπείες με φάρμακα άνευ χρησιμότητας και με την τρομοκρατία ''να γλιτώσουμε το χειρουργείο'' και ας βολευτούμε αν χρειαστεί με κάτι λιγότερο από το προσδοκόμενο και επιθυμητό. Τελικά η παραπομπή στον χειρουργό γίνεται οταν πλέον πραγματικά δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα της επέμβασης είτε διότι η θεραπεία που ακολουθήθηκε ήταν λανθασμένη έιτε επειδή η παθολογία ήταν από την αρχή και απαιτούσε χειρουργική θεραπεία. 

Στην πραγματικότητα όμως η παραπομπή δεν γίνεται σε έναν χειρουργό αλλά σε έναν επιστήμονα που ασχολείται με όλο το φάσμα της παθολογίας της Σπονδυλικής Στήλης. Ο εξειδικευμένος ιατρός Σπονδυλικής Στήλης πρέπει να αναλαμβάνει τον ασθενή από την πρώτη στιγμή και να είναι σε θέση να ακολουθήσει όλο το πρωτόκολλο αγωγής: στοχευμένη στο πρόβλημα φαρμακευτική αγωγή και/ή ενέσιμη θεραπεία, παραπομπή σε φυσικοθεραπευτή και παράλληλη παρακολούθηση, ελάχιστα επεμβατική ή κλασσική χειρουργική θεραπεία, όπου αυτό είναι απαραίτητο. Είναι επίσης σε θέση να αποφύγει βήματα του πρωτοκόλου αυτού που εκ προοιμίου και βάσει γνώσης και εμπειρίας δεν θα προσφέρουν τίποτα. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγονται άσκοπες θεραπείες και πάνω απ' όλα καθυστερήσεις με καταστροφικά μερικές φορές αποτελέσματα. 

Τρανό παράδειγμα κλασσικής λανθασμένης αντιμετώπισης αποτελεί ο ασθενής με αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση στη Σπονδυλική Στήλη. Ο ίδιος δεν επισκέπτεται χειρουργό είτε επειδή φοβάται είτε επειδή τον διαβεβαίωσαν ψευδώς οτι όλα είναι καλά. Αλήθεια ποια παθολογική ειδικότητα είναι σε θέση να αξιολογήσει μία χειρουργικη΄επέμβαση αν είναι επιτυχης ή όχι και αν μπορεί και πρέπει να χειρουργηθεί ξανά; Συνήθως οι ασθενείς αυτοί κατευθύνονται τελείως λάθος, λαμβάνουν θεραπείς και αγωγές για χρόνιο πονο με ελάχιστη ή καθόλου βελτίωση και τελικά αναπτύσσουν πληθος ψυχοσωματικών προβλημάτων και η αντιμετώπιση του καταλήγει να είναι αδύνατη. 

Σε μία ιδανική κατάσταση ο ασθενής με πρόβλημα στη Σπονδυλική Στήλη πρέπει να κατευθύνεται αμέσως  από την πρωτοβάθμια περίθαλψη στον ειδικό ιατρό Σπονδυλικής Στήλης, χωρίς ενδιάμεση παραπομπή,  όπως ακριβώς ένα γυναικολογικό πρόβλημα κατευθύνεται στον γυναικολόγο χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο υπευθυνός ιατρός Σπονδυλικής Στήλης θα καθορίσει το πλάνο θεραπείας και θα αναζητήσε,ι αν κριθεί απαραίτητο , περισσότερες πληροφορίες από άλλες ειδικότητες (νευρολόγο, ρευματολόγο, γενικό ορθοπαιδικό ,ενδοκρινολόγο κτλ). Ο ίδιος ιατρός πρέπει να αναλάβει και τον ρόλο ενημέρωσης του ασθενούς για ενδεχομενη χειρουργική θεραπεία εφοσον αυτό κριθει απαραίτητο και να αναλάβει τελικά την θεραπεία αυτή. Φυσικά στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί η σημασία της ειλικρίνειας και του επαγγελματισμού του ιατρού-χειρουργού ο οποίος από την φύση του έχει μια τάση να ''σπρώχνει'' τον ασθενή προς την λύση του χειρουργείου ακόμα και όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει και είναι άλλο τόσο ανεπίτρεπτο.

Συμπέρασμα

Ο ειδικος ιατρός-χειρουργός Σπονδυλικής Στήλης αποφασίζει πότε ο ασθενής πρέπει να χειρουργηθεί και ο ασθενής σε κάθε περίπτωση και αφού ενημερωθεί αποφασίζει αν θα δεχτεί ή όχι την ενδεδειγμένη χειρουργική θεραπεία. Αλλά ακόμα και αν λογω φόβου ο ασθενής αρνηθει θα πρέπει ο θεράπων να είναι σε θέση να προτείνει εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης ακόμα κι αν αυτοί δεν είναι θεραπευτικοί. 

 

Συγκατάθεση για διενέργεια χειρουργικής επέμβασης

Είμαι ο ασθενής……………………………………………………………………………………………………………   ‘η/και ο συγγενής …………………………………………………………………………………………………………………..

και δίνω την συγκατάθεση   μου στον ιατρό …………………………………………………………………….. και στους συνεργάτες του  όπως διενεργήσουν την παρακάτω περιγραφόμενη επέμβαση………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Μου έχει εξηγηθεί πλήρως η σημασία και η φύση της επέμβασης  όπως και το όφελος που θα προκύψει από αυτή. Ο θεράπων ιατρός   μου έχει  επίσης εξηγήσει πλήρως ότι:

  1. Πολύ καλά καταρτισμένο υγειονομικό προσωπικό (ιατροί, νοσηλευτές, βοηθοί χειρουργείου και τεχνικοί)  θα συμμετέχουν σε σημαντικά μέρη της χειρουργικής αυτής επέμβασης
  2. Κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης ο υπεύθυνος χειρουργός μπορεί να βρεθεί προ απρόβλεπτων καταστάσεων  που μπορεί να απαιτήσουν επέκταση ή και αλλαγή της  χειρουργικής αντιμετώπισης της ασθενούς με γνώμονα πάντα το καλύτερο και πιο ασφαλές θεραπευτικό αποτέλεσμα. Για τον λόγο αυτό συναινώ ούτος ώστε ο υπεύθυνος χειρουργός και οι βοηθοί του πράξουν αυτό που είναι απαραίτητο.
  3. Ο υπεύθυνος χειρουργός και η ιατρική ομάδα που έχει αναλάβει την επέμβαση αυτή μου έχουν εξηγήσει με κάθε λεπτομέρεια τους πιθανούς κινδύνους και επιπλοκές που έχουν να κάνουν με τον τύπο αυτό της επέμβασης ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
  4. Έχω επίσης ενημερωθεί και για τους γενικούς χειρουργικούς κινδύνους όπως αιμορραγία, λοίμωξη, άλγος,  καρδιακή ανακοπή ή και ακόμα θάνατος όπως αυτά περιγράφονται σε όλα τα επίσημα ιατρικά συγγράμματα για κάθε επεμβατική ιατρική πράξη από την πιο απλή έως την πιο περίπλοκη. Είμαι ενήμερος και κατανοώ ότι  κάθε ιατρική και χειρουργική πράξη  δεν είναι 100% ακριβής και επιτυχής και συμφωνώ ότι δεν μπορεί να μου εγγυηθεί η απόλυτη επιτυχία του χειρουργείου.
  5. Είμαι ενήμερος για τους εναλλακτικούς θεραπευτικούς τρόπους της πάθησης μου και συζήτησα αναλυτικά με τον ιατρό μου γι αυτό. ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

Συναινώ επίσης για την χορήγηση γενικής ή τοπικής αναισθησίας και κατανοώ πλήρως τις επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν από αυτή.

Συμφωνώ στην μετάγγιση αίματος ή παραγώγων αίματος:          ΝΑΙ               ΟΧΙ

Εξουσιοδοτώ το νοσοκομείο American heart institute να διαθέσει για βιοψία ή άλλη εξέταση  είτε να πετάξει το χειρουργικά αφαιρέσιμο υλικό όπως απαιτείται από το νόμο.

Συμφωνώ ότι εξουσιοδοτημένα μόνο άτομα θα μπορούν να εισέλθουν στην χειρουργική αίθουσα κατά την διάρκεια του χειρουργείου με την προϋπόθεση ότι διασφαλίζονται τα προσωπικά μου δεδομένα και δικαιώματα.

Συμφωνώ στην μαγνητοσκόπηση και/ή παρακολούθηση με διεγχειρητικές εικόνες της επέμβασης αυτής και τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αρχειοθέτηση, εκπαιδευτικούς σκοπούς με την προϋπόθεση πάντα της διασφάλισης των προσωπικών μου δεδομένων.

Έχω διαβάσει και έχω πλήρως κατανοήσει το περιεχόμενο της συναίνεσης αυτής για την πραγματοποίηση της επέμβασης όπως περιγράφεται πιο πάνω. Μου έχουν περιγραφεί όλες οι πιθανές και απίθανες επιπλοκές και έχουν απαντηθεί και κατανοηθεί όλες οι ερωτήσεις και ανησυχίες μου.

………………………………………….………………………………

Υπογραφή ασθενούς συγγενική σχέση

ή του νομίμου εκπροσώπου του

 

Σε περίπτωση ανήλικου ασθενούς (κάτω των 18 ετών) ή σε περίπτωση που ο ασθενής δεν είναι σε θέση να συγκατατεθεί λόγω ………………………………………………

…………………………………………………………………………………………..

……………………..                        …………….………..                                                 ………………………

Μάρτυρας                        Υπογραφή προσώπου                                 Σχέση με ασθενή

Εξουσιοδοτημένου για

Συγκατάθεση

 

Ημερομηνία