Ελαχιστα επεμβατική χειρουργική ή κλασσική ανοιχτή χειρουργική Σπονδυλικής Στήλης .

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για χειρουργικές επεμβάσεις με μικρές τομές και με ελάχιστο χειρουργικό τραύμα,  λαπαροσκοπικά, με χρήση laser, ρομποτική χειρουργική, χρήση ενδοσκοπίου κτλ. Οι τεχνικές αυτές είναι ιδιαίτερα υποσχόμενες, μερικές από αυτές αποτελούν το gold standard της χειρουργικής θεραπείας αλλά δεν έχουν ακόμα αντικαταστήσει πλήρως τις κλασσικές τεχνικές.

Σκοπός των τεχνικών αυτών είναι η ελαχιστοποίηση του χειρουργικού τραύματος που συνήθως δημιουργείται κατά την προσπέλαση της σπονδυλικής στήλης. Το πλεονέκτημα αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ηλικιωμένους και παχύσαρκους ασθενείς, και σε περιστατικά επανεπεμβάσεων. 

Ο τύπος αυτός των επεμβάσεων περιλαμβάνει την χρήση εξειδικευμένων σετ εργαλείων, ακτινοσκοπικού μηχανήματος (C-arm), συνήθως απαιτούν χρήση διεγχειρητικού συστήματος νευροπαρακολούθησης και σε κάποιες περιπτώσεις συστήματος χειρουργικής πλοήγησης.

Ενδείξεις

Σπονδυλοδεσία της ΟΜΣΣ και ΘΜΣΣ (κυρίως όταν επεκτείνονται σε λίγα σπονδυλικά επίπεδα)
Αφαίρεση μεσοσπονδύλιων δίσκων της ΣΣ σε περιπτώσεις σκολίωσης (συνδυάζεται με οπίσθια σπονδυλοδεσία ανοικτού τύπου)
Αφαίρεση ή μείωση δισκοκήλης (μικροδισκεκτομή)
Θερμοπηξία (μέθοδος ραδιοσυχνότητας) και άλλες μικρές επεμβάσεις στα οστά ή στα νεύρα της σπονδυλικής στήλης
Θεραπεία τραυματκών και παθολογικών καταγμάτων (όγκοι, οστεοπόρωση)

Πλεονεκτήματα
Μικρότερο χειρουργικό τραύμα
Μικρότερη απώλεια αίματος
Μικρότερη νοσηλεία στην κλινική
Ταχύτερη ανάρρωση
Λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος (όχι πάντα)

Μειονεκτήματα
Ειδικά και ακριβά εργαλεία και υλικά σπονδυλοδεσίας
Μικρότερο ή ανύπαρκτο οπτικό πεδίο για τον χειρουργό
Μεγάλη δυσχέρεια στην αντιμετώπιση επιπλοκών λόγω περιορισμένου πεδίου
Αδυναμία μεγάλων χειρισμών και διορθώσεων όταν αυτό είναι αναγκαίο
Εξάρτηση από ηλεκτρονικά μέσα που είναι πολύ ευαίσθητα και κάποιες φορές όχι απόλυτης αξιοπιστίας

Παρατηρήσεις

Στον τομέα της σπονδυλικής στήλης οι τεχνικές αυτές διαδίδονται και αναπτύσσονται σε εξελιγμένα από χειρουργικής και τεχνολογικής πλευράς κέντρα και “εξάγονται” προς χρήση σε άλλα χειρουργικά κέντρα.

Πολλοί νέοι χειρουργοί εκπαιδεύονται στις τεχνικές αυτές παραβλέποντας και τελικά έχοντας ελλιπή εκπαίδευση στις κλασικές “ανοικτές” τεχνικές της χειρουργικής.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η επιμονή στην ελάχιστα επεμβατική τεχνική σε αρκετές περιπτώσεις οδηγεί σε ανεπαρκή αντιμετώπιση με δυσάρεστα αποτελέσματα για τον ασθενή. Στην περίπτωση δε, που χρειαστεί για κάποιο λόγο να γίνει μεταβολή του χειρουργικού σχεδιασμού κατά την διάρκεια της επέμβασης πολλοί χειρουργοί βρίσκονται στη δυσάρεστη κατάσταση να μην μπορούν να αντιδράσουν με ευκόλως κατανοητές συνέπειες.

Για τον λόγο αυτό θεωρείται απαραίτητο, προς ελαχιστοποίηση των κινδύνων, να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις πριν αποφασιστεί να γίνει ένα μείζον ελάχιστα επεμβατικό χειρουργείο:

  1. 'Αριστη και δοκιμασμένη τεχνολογική υποδομή του χώρου του χειρουργείου
  2. 'Αρτια εκπαιδευμένος χειρουργός στην αντιμετώπιση των παθήσεων της σπονδυλικής στήλης, τόσο σε ανοικτού όσο και σε κλειστού τύπου επεμβάσεις
  3. Δυνατότητα ταχείας μεταβολής του χειρουργικού σχεδιασμού στο χειρουργείο
  4. Πρόβλεψη ειδικών εργαλείων και όχι μόνο των αναγκαίων για κλειστού τύπου επέμβαση 
  5. 'Εφεδρικά υλικά (αναλώσιμα και εμφυτεύματα) ώστε να μπορεί να γίνει αλλαγή της τεχνικής.

Συμπέρασμα

Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική στη Σπονδυλική Στήλη είναι ιδιαίτέρως εξελίσσιμη και αποτελεί άριστη χειρουργική λύση επί ασφαλών ενδείξεων. Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι είναι εφαρμόσιμη και σε δύσκολα περιστατικά, σε παχύσαρκους ασθενείς και σε ηλικιωμένους. Η ελάχιστα επεμβατική τεχνική θα πρέπει να προτιμάται μόνο όταν μπορεί να προσφέρει ισάξιο τελικό αποτέλεσμα στον ασθενή σε σχέση με την κλασσική  τεχνική. Δεν πρέπει όμως να γίνεται αυτοσκοπός.

 

Πλάγια ελάχιστα επεμβατική προσπέλαση στη Σπονδυλική Στήλη

Μικροδισκεκτομή με barricaid